ហេតុអ្វីយើងថ្វាយ

រឿងរ៉ាវខាងក្នុង

អ្វីដែលការថ្វាយធ្វើក្នុងចិត្តយើង

ព្រះមិនត្រូវការប្រាក់របស់យើងទេ — ទ្រង់ជាម្ចាស់លើគ្រប់យ៉ាង។ ប៉ុន្តែទ្រង់ជ្រាបថា ចិត្តយើងច្រើនតែក្តាប់យ៉ាងតឹងនូវអ្វីដែលយើងមាន។ ការថ្វាយ គឺជាវិធីមួយដែលទ្រង់បើកដៃ និងបើកចិត្តរបស់យើង។

• ១. វាដឹកនាំចិត្តយើងទៅរកព្រះ

  ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នកនៅទីណា ចិត្តរបស់អ្នកក៏នៅទីនោះដែរ។ ចិត្តយើងដើរតាមប្រាក់របស់យើង។ ពេលយើងថ្វាយដល់កិច្ចការរបស់ព្រះ យើងមិនត្រឹមតែផ្លាស់ទីប្រាក់ប៉ុណ្ណោះទេ — យើងកំពុងហ្វឹកហាត់ចិត្តឲ្យស្រឡាញ់អ្វីដែលព្រះស្រឡាញ់។

  ម៉ាថាយ ៦:១៩–២១

• ២. វារំដោះយើងពីការចាប់ជាប់នៃប្រាក់

  ព្រះគម្ពីរព្រមានថា ការស្រឡាញ់ប្រាក់ជាឫសគល់នៃអំពើអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង ហើយជីវិតមិនត្រូវបានវាស់ដោយអ្វីដែលយើងមាននោះទេ។ រាល់ពេលដែលយើងលាតដៃថ្វាយ ប្រាក់បាត់បង់អំណាចលើយើងបន្តិចម្តងៗ។ ចិត្តសប្បុរស គឺជាសេរីភាព។

  ១ ធីម៉ូថេ ៦:១០, ១៧–១៩ · លូកា ១២:១៥

• ៣. វាបង្កើនការទុកចិត្តរបស់យើងលើព្រះ

  ការកាន់ក្តាប់យ៉ាងតឹង ច្រើនតែមកពីការភ័យខ្លាច៖ “ចុះបើមិនគ្រប់គ្រាន់?” ការថ្វាយ គឺជាជំហាននៃជំនឿថា ព្រះពិតជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់របស់យើង។ ព្រះយេស៊ូសន្យាថា ពេលយើងស្វែងរកនគររបស់ព្រះជាមុន ព្រះវរបិតាជ្រាបពីអ្វីដែលយើងត្រូវការ។

  ម៉ាថាយ ៦:៣១–៣៣ · ភីលីព ៤:១៩

• ៤. វាធ្វើឲ្យយើងកាន់តែដូចព្រះយេស៊ូ

  ព្រះយេស៊ូជាអ្នកមាន ប៉ុន្តែដោយព្រោះយើង ទ្រង់បានក្លាយជាអ្នកក្រ ដើម្បីឲ្យយើងបានមានឡើង ដោយសារភាពក្រីក្ររបស់ទ្រង់។ ពេលយើងថ្វាយ យើងឆ្លុះបញ្ចាំងពីចិត្តសប្បុរសរបស់ព្រះអង្គ ដែលបានប្រទានគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់យើង។

  ២ កូរិនថូស ៨:៩

• ៥. វានាំមកនូវអំណរ និងការស្កប់ចិត្ត

  ព្រះយេស៊ូមានបន្ទូលថា ការឲ្យ មានពរជាងការទទួល។ មនុស្សដែលមានចិត្តសប្បុរស រកឃើញអំណរដែលការចង់បានកាន់តែច្រើន មិនអាចផ្តល់ឲ្យបានឡើយ — ហើយរៀនពីអាថ៌កំបាំងនៃការស្កប់ចិត្ត ព្រោះព្រះបានសន្យាថាមិនដែលចាកចោលយើងទេ។

  កិច្ចការ ២០:៣៥ · ហេព្រើរ ១៣:៥ · ភីលីព ៤:១១–១៣

• ៦. វាជាការថ្វាយបង្គំដែលចេញពីការដឹងគុណ

  ស្តេចដាវីឌបានអធិស្ឋានថា គ្រប់យ៉ាងមកពីព្រះអង្គ ហើយយើងគ្រាន់តែថ្វាយព្រះអង្គវិញ នូវអ្វីដែលមកពីព្រះហស្តរបស់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។ យើងមិនថ្វាយ ដើម្បីរកសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះទេ — យើងថ្វាយ ព្រោះយើងមានវារួចហើយ។ ការថ្វាយ គឺគ្រាន់តែជាការនិយាយថា សូមអរព្រះគុណ។

  ១ របាក្សត្រ ២៩:១៤ · ទំនុកតម្កើង ២៤:១ · យ៉ាកុប ១:១៧

ពាសពេញព្រះគម្ពីរ

រាស្ត្ររបស់ព្រះតែងតែថ្វាយ

1. អ័ប្រាហាំថ្វាយមួយភាគដប់

   យូរមុនពេលមានក្រឹត្យវិន័យ អ័ប្រាហាំបានថ្វាយមួយភាគដប់នៃអ្វីៗទាំងអស់ ដើម្បីលើកតម្កើងព្រះ ក្រោយជ័យជម្នះដ៏ធំ — ជាការអរគុណចំពោះភាពស្មោះត្រង់របស់ព្រះ។

   លោកុប្បត្តិ ១៤:១៨–២០

2. ផលដំបូងនៃការច្រូតកាត់

   ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបាននាំយកផលដំបូង និងល្អបំផុតនៃការច្រូតកាត់មកថ្វាយព្រះ មិនមែនអ្វីដែលនៅសល់ទេ — ដោយទុកចិត្តថា ព្រះដែលប្រទានការច្រូតកាត់នេះ នឹងផ្គត់ផ្គង់ការច្រូតកាត់បន្ទាប់ទៀត។

   សុភាសិត ៣:៩–១០ · ចោទិយកថា ២៦:១–១១

3. កាក់តូចពីររបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ

   ព្រះយេស៊ូទតឃើញអ្នកមានថ្វាយតង្វាយធំៗ ហើយទ្រង់បានសរសើរស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រម្នាក់ ដែលថ្វាយកាក់តូចពីរ — ជាអ្វីៗទាំងអស់ដែលនាងមាន។ ព្រះវាស់ចិត្ត មិនមែនចំនួនទេ។

   ម៉ាកុស ១២:៤១–៤៤

4. ព្រះយេស៊ូប្រទានគ្រប់យ៉ាង

   អំណោយដ៏ធំបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ៖ ព្រះស្រឡាញ់មនុស្សលោកខ្លាំងណាស់ បានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ទ្រង់។ រាល់អំណោយដែលយើងថ្វាយ គឺជាសំឡេងតូចមួយដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីអំណោយនេះ។

   យ៉ូហាន ៣:១៦

5. ក្រុមជំនុំដំបូងចែករំលែក

   អ្នកជឿដំបូងបានចែករំលែកអ្វីដែលពួកគេមាន ដើម្បីកុំឲ្យមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេខ្វះខាត — ហើយមនុស្សត្រូវបានទាក់ទាញមករកព្រះយេស៊ូ ដោយសារសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកគេ។

   កិច្ចការ ២:៤៤–៤៧ · កិច្ចការ ៤:៣២–៣៥

សព្វថ្ងៃ

អ្វីដែលការថ្វាយរបស់អ្នកធ្វើនៅបាត់ដំបង

• ការថ្វាយបង្គំរៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យ

  បើកទ្វារ បើកភ្លើង និងដំណើរការការផ្សាយផ្ទាល់ សម្រាប់អ្នកណាក៏ដោយដែលចង់ជួបព្រះយេស៊ូ។

• ការរីកចម្រើនរបស់មនុស្ស

  យុវជន ក្រុមតូច អាហារពេលព្រឹកក្រុមបុរស និងថ្ងៃអាទិត្យសប្បាយ — កន្លែងសម្រាប់មានផ្ទះ និងរីកចម្រើន។

• ការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអ្នកជិតខាង

  ត្រៀមខ្លួនជួយគ្រួសារនៅបាត់ដំបង នៅពេលជីវិតជួបការលំបាក។

• ការចែកចាយព្រះយេស៊ូ

  ព្រះគម្ពីរខ្មែរ ព្រឹត្តិការណ៍ និងការផ្សព្វផ្សាយ ដើម្បីឲ្យមនុស្សកាន់តែច្រើនបានឮដំណឹងល្អ។